De Schakel
Jeugd
Opruimen bij de Beestenboel

Vandaag komen er kinderen van groep vijf op bezoek. Boer Jan haalt de kinderen op met de huifkar. Witlokje loopt met de huifkar het erf op, terwijl de kinderen zingen: “♫ We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar…

Vandaag komen er kinderen van groep vijf op bezoek. Boer Jan haalt de kinderen op met de huifkar.

Witlokje loopt met de huifkar het erf op, terwijl de kinderen zingen: “♫ We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal♫.” Ze gaan de Beestenboel schoonmaken. Als iedereen een maatje heeft, blijft Boris over. “Nou Boris, jij mag kiezen: of je gaat met je juffrouw mee of met Knorretje”, zegt boer Jan.

“Dan wil ik wel met Knorretje op pad.”

Boris en Knorretje gaan al het vuil oprapen aan de buitenkant van de Beestenboel. Met een knijper en een grote zak gaan ze op pad. Ze vinden plastic flesjes, snoeppapiertjes, een zakdoek, een zakje met een boterham erin, blikjes en nog veel meer. “Wat zijn we eigenlijk toch rommelmakers.”

“Ja, zeg dat wel”, knort Knorretje, “de mensen willen vaak meteen hun afval kwijt, terwijl ze het beter bij zich kunnen houden totdat ze bij een prullenbak zijn.” Verderop zien ze een mevrouw een banaan eten. Ze pakt een zakje en doet de schil in het zakje. Boris gaat naar haar toe. “Mevrouw, dat hebt u goed gedaan.”

“Oh, dankjewel, maar dat is toch normaal.” Boris laat haar de zak zien. “Kijk hier maar eens, niet iedereen vindt het normaal.” De mevrouw knikt. “Bedankt voor het compliment, ik zal er zelf nog beter op letten.” Als Boris en Knorretje bijna klaar zijn zien ze een jongetje, die een blikje leegdrinkt en het op de grond laat vallen. Boris raapt het op en Knorretje houdt de jongen tegen. “Je hebt iets laten vallen, dat is niet zo slim.”

Boris geeft het blikje terug aan de jongen. “Ik heet Boris en dit is Knorretje, wij doen nu eigenlijk werk wat helemaal niet nodig hoeft te zijn als iedereen zijn eigen afval opruimt.” “Ik heet Peter, maar zo’n blikje dat roest toch helemaal weg?”

“Was dat maar waar”, zegt Boris, “het blikje doet er vijftig jaar over om weg te roesten en de bovenkant van het blikje is van aluminium en dat vergaat nooit.”

“Daar schrik ik eigenlijk wel van, sorry, ik zal er voortaan aan denken.” Peter pakt het blikje aan van Boris, doet het in zijn tas en fietst verder.

“Jij hebt er verstand van”, knort Knorretje. Ze gaan terug naar de boerderij. Er is een berg afval verzameld, de andere kinderen zitten er in een grote kring omheen. Boer Jan vraagt: “Wat hebben jullie vandaag geleerd?” Knorretje steekt zijn poot op: “Als we de mensen beter informeren over afval en complimentjes geven als ze het goed doen, dan wordt het misschien wel beter in deze wereld.” Boris vult aan: “Hetzelfde als we van de juffrouw een duim krijgen als we het goed doen en uitleg krijgen als we het fout doen. Eigenlijk zouden we met heel de school kleine acties in het centrum moeten houden! Als ze het goed doen delen we duimen uit en als het fout gaat leggen we uit wat er fout is.”

Dat zou een goede actie zijn!

 

Illustrator: Marjolein Stok

Verhalenverteller: Wim Verbunt

About the author

Related Posts

Bezorging

Patric de Brouwer
bezorging@schakel-nu.nl

Vragen/opmerking?
Neem contact met ons op