Sinds oktober kent De Schakel een nieuwe bestuursvoorzitter: Kitty van Vloten Martin. Ze woont inmiddels zo’n zes jaar in het dorp, maar daarvoor woonde ze jaren met haar gezin in Schotland. Hoewel ze zich hier helemaal thuis voelt, mist ze…

Sinds oktober kent De Schakel een nieuwe bestuursvoorzitter: Kitty van Vloten Martin. Ze woont inmiddels zo’n zes jaar in het dorp, maar daarvoor woonde ze jaren met haar gezin in Schotland. Hoewel ze zich hier helemaal thuis voelt, mist ze in deze decembermaand toch het Britse kerstgevoel. Dat gevoel laat zich misschien wel het beste samenvatten in de woorden spanningsopbouw, saamhorigheid en Santa-magie.

Spanningsopbouw

‘Kerst begint eigenlijk al begin december,’ vertelt Kitty, ‘dan bouwt het langzaam op naar Kerst zelf.’

Er zijn dan allerlei activiteiten en tradities. Een daarvan is de Patomime, een vrolijke, ietwat chaotische theatervoorstelling waarbij het publiek een actieve rol heeft. ‘Zo’n voorstelling is meestal gebaseerd op een sprookje,’ legt Kitty uit. ‘Omdat iedereen in het publiek weet wat er gaat gebeuren, kunnen ze ook op de situatie reageren. Een beetje zoals bij een poppenkast. Dan roepen kinderen ook altijd naar Jan Klaassen. In Nederland kijken we daar wat raar van op, maar de Britten gaan daar volop in mee. ‘

Saamhorigheid

‘De kerstperiode staat vooral in het teken van verbinding. Zo werd  er in Lyne of Skene, het dorp waar wij woonden, van alles georganiseerd. In het dorpshuis hielden ze een Fancy Fair waar iedereen zelfgemaakte producten verkocht, zoals sierraden of jams. Dan liep het hele dorp uit om mee te doen en werd er geld opgehaald voor een goed doel. Dat gebeurde ook bij de loterij van de lokale school, waarbij iedereen op een of andere manier meehielp. Dat warme saamhorigheidsgevoel was er ook bij het “Carol Singing”, waarbij we in groepjes al zingend van deur naar deur gingen en ondertussen geld inzamelden voor een goed doel.’

‘Tijdens Kerst zoek je de verbinding met anderen.’

 Santa-magie

‘In de weken voor Kerst was het ook gebruikelijk om voor buren, vrienden of familie cadeautjes te kopen en die op te sturen of alvast bij hen onder de boom te leggen. Zo groeide niet alleen de hoeveelheid pakjes onder de boom, maar ook de spanning. Want wat zou er nou in die pakjes zitten? Het “grote cadeau” kwam dan van  Santa, de kerstman. De avond voor Kerst strooiden we een zakje glitters, oftewel ‘reindeer dust’ voor de deur. Dan wist Santa waar hij zijn cadeaus moest brengen. Dat soort dingen hoorden echt  bij de magie van Kerst.’ En wat maakt die kerstmagie nu zo typisch Brits? ‘Dat je de verbinding zoekt met anderen. Dat je aan een ander denkt en zij op hun beurt weer aan jou,’ besluit Kitty. ‘Dat element mis ik hier soms wel.’

Tekst: Noortje de Kok

Foto: Harold Geerts